A bold experiment in distributed education, “Introduction to Artificial Intelligence” will be offered free and online to students worldwide during the fall of 2011. The course will include feedback on progress and a statement of accomplishment. Taught by Sebastian Thrun and Peter Norvig, the curriculum draws from that used in Stanford’s introductory Artificial Intelligence course. The instructors will offer similar materials, assignments, and exams.

It was 1999 and Peter and I were discussing quantum entanglement over burgers and fries at Johnny Rockets in Burlington, Mass. “You know, I think you’re right.” I said. “There’s got to be some way to communicate through nonlocality. Gotta think about that one for a bit.” I pondered it for a while. At the time I was working for Peter so I went to his office later in the day with an idea. “I don’t see how this couldn’t work.”

Jedną z cech komórek nowotworowych jest nieśmiertelność – w przeciwieństwie do zdrowych komórek nie starzeją się i mogą dzielić się w nieskończoność. Zdrowe komórki dzielą się określoną ilość razy, a potem umierają (jest to tzw. limit Hayflicka). Wyjątkiem są komórki macierzyste i komórki nowotworowe. Nieśmiertelność została więc zaproponowana przez Hanahana i Weinberga jako jedna z sześciu charakterystycznych cech wyróżniających nowotwory (‘six hallmarks of cancer’). W tym roku Hanahan i Weinberg rozbudowali swoją listę.

Of the 20,000 to 30,000 genes now thought to be in the human genome, most cells express only a very small part - which makes sense, a liver cell has little need for the DNA code that makes neurons. But as almost all cells carry around a full copy (‘distribution’) of the genome, a system is needed to #ifdef out stuff not needed. And that is just how it works. The genetic code is full of #if/#endif statements.

This is why ‘stem cells’ are so hot right now - these cells have the ability to differentiate into everything. The code hasn’t been #ifdeffed out yet, so to speak.

Dokładne badania społeczności Guu- gu Yimithirr, przedstawione w książce dr. Deutschera, dowiodły, że ludzie posługujący się w mowie kryteriami geograficznymi wykształcili niezwykły zmysł orientacji, jakby mieli wbudowany w głowę kompas, który pozwala bez względu na porę dnia czy widoczność precyzyjnie określić, gdzie jest wschód, a gdzie zachód, północ i południe. Oprócz zorientowania w przestrzeni ten specyficzny sposób myślenia o pozycji w przestrzeni daje im zupełnie inny pogląd na swoje miejsce w świecie. – O ile my stawiamy się w centrum świata, to Guugu Yimithirr określa siebie jako punkt w uporządkowanej przestrzeni, jakby człowiek był z powietrza, a jego egzystencja nieważna – przekonuje Deutscher. Wpływ na nasze myślenie może mieć nie tylko obecność lub brak pewnych słów w języku, ale także rządzące nim reguły gramatyczne.