Nad Amur zaczęli ściągać nowi osadnicy, skuszeni łagodnym jak na Syberię klimatem, dobrymi glebami i względną stabilizacją zapewnianą przez Jaksę, wokół której rozrastały się pola uprawne. Władztwo Czernichowskiego rozciągało się na kilkaset kilometrów w dół rzeki, aż do jej dopływu, Zei i na tym obszarze nic prawie jego woli nie ograniczało. Był najwyższym sędzią, dowódcą wojskowym wysyłającym tworzone przez siebie oddziały w dół i w górę Amuru, prowadził korespondencję dyplomatyczną rządem chińskiego cesarza, podobno również w języku polskim!

Powstanie Warszawskie rozbrzmiewało kakofonią straszliwych dźwięków - chrzęstem gąsienic czołgów, wybuchami granatów, jazgotem karabinów maszynowych, wyciem “krów”, rykiem “trąb jerychońskich” zainstalowanych na nurkujących Stukasach, szczękiem odbezpieczanej broni, przekleństwami i jękami rannych… Ta piekielna mieszanka dezorientowała i przerażała walczących. Wśród powstańców był pluton nieustraszonych żołnierzy, na których te dźwięki nie robiły najmniejszego wrażenia. Po prostu ich nie słyszeli. A kiedy zostali ranni - nie krzyczeli, bo nie potrafili. Byli głuchoniemi.

Istnieje dziś mit, że Westerplatte to byli zwykli wartownicy, którzy dali się zaskoczyć 1 września. Naprawdę była to doborowa kompania piechoty. Wzmocniona przez większą ilość doskonale wyszkolonych żołnierzy, o wysokim morale i wyposażonych w nowoczesne uzbrojenie, bardzo dużą ilość amunicji, bardzo dobrze zaopatrzona w zapasy prowiantu. Mieli nawet własne ujęcia wody. Nieprawdą jest, że musieli się poddać z powodu braku amunicji, wody czy żywności. Nie takie były przyczyny kapitulacji 7 września.